Kuypers, M.G.L.M.
woensdag 09 november 2011
In Noord-Duitsland
is gisteren op feestelijke wijze de gaskraan naar Rusland geopend.
Nordstream is een groots project, maar in Europa waarschuwen politici
voor te veel afhankelijkheid van Rusland.
Als het aan premier Mark Rutte ligt, zet Nederland verder in op kernenergie. Dat zei hij tijdens de ingebruikname van Nordstream, een gasverbinding die West-Europa en Duitsland sinds gisteren direct verbindt via een 1224 kilometer lange buis dwars door de Baltische Zee. De Nederlandse staat is via Gasunie 9% eigenaar van deze gaspijp.‘We hebben al besloten een tweede centrale in Borssele te bouwen, en als het aan mij ligt komen er meer.’ Tijdens de feestelijke bijeenkomst in Lubmin, aan de Baltische Zee, nabij de Poolse grens, toonde Rutte zich erg in zijn nopjes met de nieuwe gasverbinding. ‘Gas heeft de toekomst’, zei hij.Volgens Rutte is Nordstream voor Nederland van groot belang omdat het de rol van Groningen als draaipunt in de Europese gasvoorziening stimuleert. ‘Dat is belangrijk voor een sector die nu al € 21 mrd omzet en 66.000 mensen aan een baan helpt. Met Nordstream worden dat er duizenden extra. Nordstream zorgt ervoor dat gasleveranties op de lange termijn is verzekerd.’
Tegelijk mag Nederland volgens Rutte niet te veel afhankelijk worden van het Russische gas. Diversificatie in de energievoorziening is het sleutelwoord voor Rutte. Hij wil Rotterdam verder ontwikkelen als aanvoerhaven voor vloeibaar gas uit het Midden-Oosten. Hij wil groene energiebronnen als wind en zon verder ontwikkelen en inzetten op kernenergie.
Bovendien kan het Rutte bijna niet snel genoeg gaan met andere intercontinentale gasverbindingen met Rusland en Aziatische landen. Hij denkt dan aan Southstream, dat via een zuidelijke route naar Rusland gaat, en Nabucco, dat zorgt voor aansluiting van het Europese net op de gasvoorraden van de landen aan de Kaspische Zee. ‘Het kan ons niet genoeg zijn. Maar het is aan de private sector of die pijleidingen worden gelegd en in welk tempo.’
Diversificatie is ook nodig om Rusland geen al te dominante positie te laten innemen. Rusland is al de grootste toeleverancier van gas aan Europa. Met Nordstream wordt dat nog meer het geval. Te grote afhankelijkheid van Russisch gas is ook een gevaar waarop de Franse premier François Fillon en EU-commissaris Günther Oettinger gisteren wezen.
Oettinger noemde heel specifiek Qatar en Noord-Afrika als belangrijke toekomstige gasleveranciers. Fillon zet net als Rutte onverminderd in op kernenergie, terwijl een aantal andere landen zoals Duitsland en België afscheid nemen van deze energiebron.
Het waren kleine hints aan het adres van de Russische premier Dmitri Medvedev dat Rusland geen misbruik moet maken van zijn marktpositie. Toch was de algemene stemming gisteren in Lubmin er een van pais en vree. Dat ondanks het feit dat er gedurende het aanleggen van de Nordstream-pijplijn stevige politieke ruzies waren. Zo zien Polen en Oekraïne hun onderhandelingspositie als afnemer van Russisch gas zwaar ondermijnd.
En dan is er nog de ethische vraag of West-Europa wel zo nauw moet samenwerken met een land dat de mensenrechten geregeld met voeten treedt. Volgens Rutte zijn nauwere handelsbanden echter geen hindernis om Rusland op zijn gebreken te wijzen. Het thema mensenrechten kan volgens hem juist beter worden besproken met Rusland naarmate de handelsbanden sterker worden. ‘Ook vandaag heb ik weer uitgebreid met Medvedew gesproken over de mensenrechten in zijn land.’
Medvedev speelde zijn rol goed. Volgens hem zal ‘Russisch gas het leven voor veel Europeanen aangenamer maken’. En de Russen willen liefst meer dan alleen gasleverancier zijn. Medvedev stelde ‘geïnteresseerd te zijn in onderdelen van de gasinfrastructuur in Europa’. Hij uitte de hoop dat Europese landen Rusland daarbij niet hinderen met het opwerpen van allerlei barrières.
Ook van hem dus een politiek plaagstootje, maar al met al was het toch een feestelijke gelegenheid met veel champagne en kaviaar. Naast een serie van politieke kopstukken hadden zich ongeveer 500 genodigde gasten verzameld. Er waren tientallen journalisten, en natuurlijk mochten ook de investeerders in het project niet ontbreken.
Nordstream is een project dat gedragen wordt door de Duitse ondernemingen Basf Wintershall en EON, met beide een belang van 15,5%. Gasunie en het Franse GDF Suez dragen beide 9% van de kosten van € 7,4 mrd. De rest (51%) is in handen van Gazprom.
De gasten werden aan de lopende band over het wat troosteloze fabrieksterrein rondgeleid. ‘De werkzaamheden zijn pas een week geleden afgerond’, zegt bedrijfsleider Michail Sarachan. Dat is ook goed te zien. De pijpen die her en der uit de grond steken, zien er gloednieuw uit. Aan de horizon glinstert de Oostzeekust, maar het veiligheidshek om de gasinstallatie is nog niet af.
Volgens een andere medewerker geen probleem. Hij wijst op de oude DDR-kerncentrale op de achtergrond, die al sinds 1990 stilligt. ‘Die vormt een soort natuurlijke barrière voor mogelijke indringers.’ En al zou een terrorist op het idee komen de gasinstallaties op te blazen, dan nog dreigt er geen onmiddellijk gevaar. ‘Ziet u die grote pijp daar? Dat is zo te zeggen het hart van de installatie. Die pijp is zo dik dat opblazen bijna niet mogelijk is. Ik heb van collega’s gehoord dat het in andere landen wel eens is geprobeerd, maar zonder succes.’
Een leuke bijkomstigheid van Nordstream is dat de zwakke Duitse regio Mecklenburg-Voor-Pommeren een stevige impuls heeft gekregen door de bouw van de gascentrale in Lubmin, niet ver verwijderd van de Poolse grens. Vooral in de bouw zorgde het voor extra banen. Dit is wel een tijdelijk effect, want, zo zegt Sarachan, ‘er werken hier maar 7 tot 8 mensen.’
De meeste werknemers van Nordstream zitten vreemd genoeg in het Zwitserse Zug. ‘Alles wordt eigenlijk geregeld vanuit Zwitserland’, zegt Sarachan. ‘Het gas open of dichtdraaien gebeurt daar. Wij doen hier alleen het onderhoud.’
Als het aan premier Mark Rutte ligt, zet Nederland verder in op kernenergie. Dat zei hij tijdens de ingebruikname van Nordstream, een gasverbinding die West-Europa en Duitsland sinds gisteren direct verbindt via een 1224 kilometer lange buis dwars door de Baltische Zee. De Nederlandse staat is via Gasunie 9% eigenaar van deze gaspijp.‘We hebben al besloten een tweede centrale in Borssele te bouwen, en als het aan mij ligt komen er meer.’ Tijdens de feestelijke bijeenkomst in Lubmin, aan de Baltische Zee, nabij de Poolse grens, toonde Rutte zich erg in zijn nopjes met de nieuwe gasverbinding. ‘Gas heeft de toekomst’, zei hij.Volgens Rutte is Nordstream voor Nederland van groot belang omdat het de rol van Groningen als draaipunt in de Europese gasvoorziening stimuleert. ‘Dat is belangrijk voor een sector die nu al € 21 mrd omzet en 66.000 mensen aan een baan helpt. Met Nordstream worden dat er duizenden extra. Nordstream zorgt ervoor dat gasleveranties op de lange termijn is verzekerd.’
Tegelijk mag Nederland volgens Rutte niet te veel afhankelijk worden van het Russische gas. Diversificatie in de energievoorziening is het sleutelwoord voor Rutte. Hij wil Rotterdam verder ontwikkelen als aanvoerhaven voor vloeibaar gas uit het Midden-Oosten. Hij wil groene energiebronnen als wind en zon verder ontwikkelen en inzetten op kernenergie.
Bovendien kan het Rutte bijna niet snel genoeg gaan met andere intercontinentale gasverbindingen met Rusland en Aziatische landen. Hij denkt dan aan Southstream, dat via een zuidelijke route naar Rusland gaat, en Nabucco, dat zorgt voor aansluiting van het Europese net op de gasvoorraden van de landen aan de Kaspische Zee. ‘Het kan ons niet genoeg zijn. Maar het is aan de private sector of die pijleidingen worden gelegd en in welk tempo.’
Diversificatie is ook nodig om Rusland geen al te dominante positie te laten innemen. Rusland is al de grootste toeleverancier van gas aan Europa. Met Nordstream wordt dat nog meer het geval. Te grote afhankelijkheid van Russisch gas is ook een gevaar waarop de Franse premier François Fillon en EU-commissaris Günther Oettinger gisteren wezen.
Oettinger noemde heel specifiek Qatar en Noord-Afrika als belangrijke toekomstige gasleveranciers. Fillon zet net als Rutte onverminderd in op kernenergie, terwijl een aantal andere landen zoals Duitsland en België afscheid nemen van deze energiebron.
Het waren kleine hints aan het adres van de Russische premier Dmitri Medvedev dat Rusland geen misbruik moet maken van zijn marktpositie. Toch was de algemene stemming gisteren in Lubmin er een van pais en vree. Dat ondanks het feit dat er gedurende het aanleggen van de Nordstream-pijplijn stevige politieke ruzies waren. Zo zien Polen en Oekraïne hun onderhandelingspositie als afnemer van Russisch gas zwaar ondermijnd.
En dan is er nog de ethische vraag of West-Europa wel zo nauw moet samenwerken met een land dat de mensenrechten geregeld met voeten treedt. Volgens Rutte zijn nauwere handelsbanden echter geen hindernis om Rusland op zijn gebreken te wijzen. Het thema mensenrechten kan volgens hem juist beter worden besproken met Rusland naarmate de handelsbanden sterker worden. ‘Ook vandaag heb ik weer uitgebreid met Medvedew gesproken over de mensenrechten in zijn land.’
Medvedev speelde zijn rol goed. Volgens hem zal ‘Russisch gas het leven voor veel Europeanen aangenamer maken’. En de Russen willen liefst meer dan alleen gasleverancier zijn. Medvedev stelde ‘geïnteresseerd te zijn in onderdelen van de gasinfrastructuur in Europa’. Hij uitte de hoop dat Europese landen Rusland daarbij niet hinderen met het opwerpen van allerlei barrières.
Ook van hem dus een politiek plaagstootje, maar al met al was het toch een feestelijke gelegenheid met veel champagne en kaviaar. Naast een serie van politieke kopstukken hadden zich ongeveer 500 genodigde gasten verzameld. Er waren tientallen journalisten, en natuurlijk mochten ook de investeerders in het project niet ontbreken.
Nordstream is een project dat gedragen wordt door de Duitse ondernemingen Basf Wintershall en EON, met beide een belang van 15,5%. Gasunie en het Franse GDF Suez dragen beide 9% van de kosten van € 7,4 mrd. De rest (51%) is in handen van Gazprom.
De gasten werden aan de lopende band over het wat troosteloze fabrieksterrein rondgeleid. ‘De werkzaamheden zijn pas een week geleden afgerond’, zegt bedrijfsleider Michail Sarachan. Dat is ook goed te zien. De pijpen die her en der uit de grond steken, zien er gloednieuw uit. Aan de horizon glinstert de Oostzeekust, maar het veiligheidshek om de gasinstallatie is nog niet af.
Volgens een andere medewerker geen probleem. Hij wijst op de oude DDR-kerncentrale op de achtergrond, die al sinds 1990 stilligt. ‘Die vormt een soort natuurlijke barrière voor mogelijke indringers.’ En al zou een terrorist op het idee komen de gasinstallaties op te blazen, dan nog dreigt er geen onmiddellijk gevaar. ‘Ziet u die grote pijp daar? Dat is zo te zeggen het hart van de installatie. Die pijp is zo dik dat opblazen bijna niet mogelijk is. Ik heb van collega’s gehoord dat het in andere landen wel eens is geprobeerd, maar zonder succes.’
Een leuke bijkomstigheid van Nordstream is dat de zwakke Duitse regio Mecklenburg-Voor-Pommeren een stevige impuls heeft gekregen door de bouw van de gascentrale in Lubmin, niet ver verwijderd van de Poolse grens. Vooral in de bouw zorgde het voor extra banen. Dit is wel een tijdelijk effect, want, zo zegt Sarachan, ‘er werken hier maar 7 tot 8 mensen.’
De meeste werknemers van Nordstream zitten vreemd genoeg in het Zwitserse Zug. ‘Alles wordt eigenlijk geregeld vanuit Zwitserland’, zegt Sarachan. ‘Het gas open of dichtdraaien gebeurt daar. Wij doen hier alleen het onderhoud.’









